In Le Notti Bianchi (Witte Nachten) jagen Mario (Marcello Mastroianni) en Natalia (Maria Schell) drie nachten op niets minder dan hun geluk. Mario is verliefd op Natalia en hij gelooft vast en zeker dat ze samen verder zullen gaan. Natalia gelooft in iets anders. In iemand anders. In de man (Jean Marais) die uit haar leven is verdwenen met de belofte dat hij haar na een jaar zou komen halen. Hier, bij deze brug, tegen middernacht. Dat jaar is voorbij. Hij is niet gekomen. Het lijkt een kwestie van tijd voor ze voor Mario kiest. Gelooft Mario. Er wordt gepraat, geruzied, gelogen. Er wordt gewandeld door de nevelige straten van Livornio, er wordt gejived op een song van Bill Haley. Wie gelooft in het onmogelijke? Natalia of Mario?
Luchino Visconti verfilmde de novelle Witte Nachten van Fjodor Dostojevski uit 1848, trouw, maar met stoutmoedige accenten. Le Notti Bianchi is voor Visconti's doen een onverwacht dromerige film, teder en oneindig weemoedig. |